Palec ,,zatrzaskujący"

Palce dłoni pełnią niezwykle ważną funkcję. To dzięki nim mamy możliwość wykonywania precyzyjnych chwytów. Niestety, jak każda część naszego ciała również one ulegają różnego rodzaju schorzeniom.

Jednym z nich jest palec zatrzaskujący. To problem, który dotyka wielu osób, szczególnie w podeszłym wieku. Doprowadzić może on do całkowitego unieruchomienia palca. Co więcej, wiąże się z dolegliwościami bólowymi, które towarzyszą próbom odzyskania ruchomości. Schorzenie to powinno więc być leczone. Na szczęście, w dzisiejszych czasach istnieje możliwość odzyskania pełnej sprawności palców. Są nią operacje palca zatrzaskującego.

Czym jest palec zatrzaskujący?

Zanim zaczniemy omawiać sposoby leczenia oraz operacje palcazatrzaskującego, warto przybliżyć, czym właściwie jest to schorzenie. Mówiąc najprościej, palec zatrzaskujący nazywany również palcem strzelającym.

Możemy wymienić między innymi następujące objawy:

  • problemy ze zgięciem i wyprostowaniem palca
  • wyczuwalne, często słyszalne trzaski
  • ból odczuwany powyżej stawu
  • opuchlizna i zaczerwienienie skóry na palcu
  • uczucie zablokowania palca, znacznie utrudniona ruchomość - szczególnie w godzinach rannych oraz po odpoczynku
  • niemożność wykonywania normalnych, codziennych czynności
  • całkowite zablokowanie ruchomości palca w przypadku zaawansowanego stadium zmian chorobowych

Geneza „trzaskającego palca”

Do zrozumienia pochodzenie palca trzaskającego konieczne jest poznanie anatomicznego ułożenia ścięgien zginaczy palców i dłoni. Ścięgna te podążają za mięśniem znajdującym się w przedramieniu, przecinają dłoń i kończą się na opuszkach palców. W przypadku zginania palców ścięgna są dociskane do paliczków przez „bloczki odbiciowe”, czyli małe tunele. Ten system jest wyjątkowo wyregulowany i wystarczy niewielkie zgrubienie ścięgna, nawet bardzo miejscowe, aby spowodować blokadę. Tak dzieje się z palcem zatrzaskującym: ścięgno pogrubia się miejscowo i może tworzyć guzek, który ma trudności z przejściem pod bloczkiem w dłoni.

U kogo najczęściej występuje ta przypadłość?

Na prawdopodobieństwo wystąpienia trzaskającego palca wpływa kilka czynników, takich jak:

  • Wiek – dotyczy głównie osób między 40 a 60 rokiem życia,
  • Płeć – występuje częściej u kobiet,
  • Choroby towarzyszące – choroba zwyrodnieniowa stawów, reumatoidalne zapalenie stawów, dna moczanowa, cukrzyca,
  • Praca – osoby wykonujące powtarzalne czynności, które mogą nadwyrężać dłoń. Dotyczy to głównie muzyków, pracowników przemysłowych, fryzjerów oraz rolników.

Jakie są oznaki trzaskającego palca?

Do typowych wczesnych objawów należą:

  • Problemy z wyprostowaniem i zgięciem palca,
  • Charakterystyczne trzaskanie, występujące podczas poruszania palcem,
  • Ból oraz sztywność podczas wykonywania ruchu palcem,
  • Tkliwość wokół podstawy palca,
  • W zaawansowanym stadium możliwe zablokowanie palca.
Wymienione powyżej objawy nasilają się zazwyczaj rano. W ciągu dnia palec zwykle zaczyna się rozluźniać i można nim łatwiej poruszać.

Diagnozowanie palca „trzaskającego”

Zwykle nie ma potrzeby wykonania zdjęć rentgenowskich ani testów laboratoryjnych w celu zdiagnozowania wyżej opisanej dolegliwości. Specjalista powinien przede wszystkim przeprowadzić wywiad z pacjentem i zapytać o towarzyszące objawy. Następnym krokiem jest wykonanie badania fizykalnego, podczas którego lekarz jest w stanie sprawdzić palec pod kątem sztywności i oznak zablokowania. Zazwyczaj uzyskane informacje wystarczą do postawienia diagnozy.

W jaki sposób przebiega leczenie?

Początkowe leczenie w przypadku niskiego stopnia zaawansowania choroby polega na:
  • Odpoczynku (w niektórych sytuacjach unikanie czynności pogarszających stan chorobowy może wystarczyć do rozwiązania problemu),
  • Ćwiczenia (delikatne ćwiczenia rozciągające mogą pomóc zmniejszyć sztywność i poprawić zakres ruchu),
  • Niesteroidowe leki przeciwzapalne mogą pomóc złagodzić stan zapalny. W konsekwencji na jakiś czas objawy ustąpią.
  • Zastrzyki steroidowe (kortykosteroidy są środkiem przeciwzapalnym, który można wstrzyknąć do pochewki ścięgna u podstawy palca zatrzaskującego).
Wstrzyknięcie steroidu może rozwiązać problem w okresie od jednego dnia do kilku tygodni. Jeśli objawy nie ustępują z upływem czasu, podaje się drugą dawkę. W przypadku, gdy takie działanie nie pomaga, rozważa się operację.

Zastrzyki steroidowe są mniej skuteczne u pacjentów z cukrzycą, ale nadal mogą pomóc w uniknięciu operacji. Powodują krótkotrwały wzrost poziomu cukru we krwi, dlatego po wstrzyknięciu należy monitorować poziom insuliny u pacjentów.

W Centrum Medycznym Medicum gwarantujemy, że nasz zespół po postawieniu diagnozy wdroży odpowiednie leczenie dopasowane do każdego pacjenta.

W jakim przypadku wymagane jest leczenie operacyjne?

Jeśli leczenie nieinwazyjne nie przynosi żadnych rezultatów lub dojdzie do trwałej blokady palca, konieczna będzie operacja. Podczas zabiegu wykonuje się przecięcie troczka A1 pochewki, przez którą przechodzi ścięgno. Przecięcie troczka powoduje poszerzenie przestrzeni wokół ścięgien palca lub kciuka dotkniętego chorobą. Pozwala to na łatwiejsze przesuwanie ścięgna przez pochewkę. Operacja pomaga przywrócić zdolność palca do zginania i prostowania bez bólu i sztywności. Zabieg wykonywany jest w znieczuleniu miejscowym i nie wymaga hospitalizacji. Po operacji nie zakłada się szyny, a jedynie prosty opatrunek, który jest noszony przez kilka dni. Z racji tego, że nie jest wymagana rehabilitacja, pacjent sam powinien rozpocząć ćwiczenia polegające na prostowaniu i zginaniu palca, które mają na celu zapobieganie nawrotowi choroby.

Jak długi jest okres rekonwalescencji?

Czas powrotu do zdrowia po operacji wynosi zwykle kilka tygodni. Jednak na całkowite odzyskanie sprawności mają wpływ czynniki takie jak: wiek, ogólny stan pacjenta oraz czas trwania objawów. Może minąć od 4 do 6 miesięcy, zanim obrzęk i sztywność dłoni i palców lub kciuka całkowicie ustąpią.

Jakie komplikacje mogą wystąpić w trakcie lub po zabiegu?

Do powikłań może dojść przy każdym rodzaju operacji. Lekarz, zanim przeprowadzi zabieg, omawia z pacjentem ryzyko i podejmuje określone środki, aby zapobiec komplikacjom.

Jeśli dojdzie do powikłań, mogą one obejmować:

  • Niemożność wyprostowania chorego palca
  • Sztywność objętego leczeniem palca
  • Ścięgno w złej pozycji (cięciwa)
  • Długie gojenie się rany i blizny
  • Ograniczenie ruchu lub drętwienie wzdłuż części palca
  • W rzadkich przypadkach infekcje

Leczenie wszelkiego typu urazów związanych z fizjologią narządu ruchu daje najlepsze efekty, jeśli wykonywane od razu, a osoby potrzebujące pomocy zwlekają z wizytą u specjalisty. Wszystkich pacjentów, którzy potrzebują pomocy, zapraszamy do kontaktu z Centrum Medycznym Medicum.