Konsekwencją postępu medycyny, jest to, że współcześnie przeprowadzane operacje wiążą się ze zmniejszonym ryzykiem dla pacjenta, ponadto dąży się do zminimalizowania wielkości blizny pozostającej po zabiegu i unikania operacji ,,na otwarto”. Z tego względu za metodę bezpieczną dla pacjenta i chętnie wybieraną przez lekarzy uznaje się artroskopię. Jeżeli cierpisz na problemy ze stawem skokowym i zasugerowano ci poddanie się artroskopii, koniecznie przeczytaj poniższy artykuł, z którego dowiesz się czym dokładnie, jest wspomniany zabieg, jak przebiega i jak należy się do niego przygotować.

Czym jest artroskopia stawu skokowego i jakie są jej zalety?

Artroskopia stawu skokowego to mało inwazyjny zabieg, podczas którego wykorzystywana jest kamera umożliwiająca operatorowi obserwowanie wnętrza stawu, co w znaczącym stopniu zwiększa precyzję zabiegu. Co więcej, po operacji nie pozostaje znacznych rozmiarów blizna, jak ma to miejsce w przypadku operacji przebiegającej z otwarciem stawu. Dlaczego to tak istotne? Duża blizna, poza tym, że może być dla wielu problemem natury estetycznej, jest również wrotami dla drobnoustrojów wywołujących zakażenia okołooperacyjne. Zdecydowaną zaletą artroskopii jest również czas, po którym pacjent wraca do pełnej sprawności. Warunkiem tego jest jednak rehabilitacja, która powinna być odpowiednio wcześnie wdrożona i prowadzona pod okiem wykwalifikowanego fizjoterapeuty.

Kiedy przeprowadza się artroskopię stawu skokowego?

Artroskopia stawu skokowego jest przeprowadzana w celach zarówno diagnostycznych, jak i naprawczych. Najczęściej poddawani są jej pacjenci, którzy doświadczyli urazu, w wyniku którego doszło do uszkodzenia chrząstki, więzadeł i kości, lub u których występują: wyrośla kostne śródstawowe (osteofity), ciała wolne w stawie, ewentualnie zrosty tkankowe upośledzające biomechanikę stopy.

Dzięki artroskopii można wyleczyć większość patologii tkanek w obrębie stawu, w tym te najczęściej występujące:
  • złamanie kości skokowej z przemieszczeniem;
  • uszkodzenie chrząstki,
  • niektóre zerwania więzadeł,
  • usunięcie wyrostka Stieda lub kostki trójkątnej,
  • zwyrodnienie w ramach procedury usztywnienia artroskopowego stawu,
  • konflikt fałdu, lub blizn po urazach.

Bardzo częstym powodem artroskopii stawu skokowego jest także konflikt kostny przedni lub tylny. Jest to schorzenie wywołujące ból podczas zginania grzbietowego i podeszwowego stopy w stawie skokowym. Zwykle jest wynikiem nakładających się na siebie mikrourazów, skutkujących powstawaniem osteofitów, czyli wyrośli kostnych, które w istotny sposób ograniczają ruchomość w stawie. Podczas zabiegu usuwa się tkanki i osteofity. Wskazaniem do artroskopii jest także niestabilność w stawie skokowym, która jest niebezpieczna ze względu na nawracające skręcenia. Pacjenci cierpiący na niestabilność stawu skokowego skarżą się na uczucie uciekania stawu. Jeżeli niestabilność nie jest właściwie leczona ślizg w stawie, staje się nieprawidłowy i dochodzi do ograniczenia ruchomości. Przy pomocy artroskopii można naprawić uszkodzone więzadło, przywracając stabilność stawu i usunąć osteofity, które ograniczają jego ruchomość.

Kolejnym wskazaniem do artroskopii jest uszkodzenie kostno-chrzęstne w stawie skokowym, którego przyczyna polega na oddzieleniu się fragmentu kości i chrząstki (najczęściej w wyniku urazu). Przy niewielkich uszkodzeniach kostno-chrzęstnych, podczas artroskopii, ortopeda usuwa oddzielony fragment i nawierca kości, aby pobudzić tworzenie się tkanki bliznowatej przypominającej chrząstkę w miejscu uszkodzenia. Przy dużych uszkodzeniach dodatkowo można zastosować membranę kolagenową, która ma być substytutem chrząstki, która będzie zastępować funkcję chrząstki i wypełniać ubytek.

Jak przebiega artroskopia stawu skokowego?

Pacjent przed operacją powinien być zawsze dokładnie zbadany przez lekarza ortopedę. Co więcej, powinien z nim zostać przeprowadzony wywiad, podczas którego lekarz pyta pacjenta o obecne dolegliwości bólowe i przebyte urazy. Z badań dodatkowych obrazowych najważniejsze są prawidłowo wykonane badanie RTG stawów skokowych oraz rezonans magnetyczny.

W trakcie operacji, na nogę pacjenta zakłada się opaskę uciskową. Następnie anestezjolog podaje znieczulenie, zwykle podpajęczynówkowe z dodatkowym znieczuleniem nerwów obwodowych. Lekarz przeprowadzający zabieg, dokonuje dwóch nacięć z przodu i z tyłu kostki, przez które wprowadzany jest artroskop i instrumenty. Co ciekawe do stawu wprowadza się płyn, który ma służyć poprawieniu widoczności uzyskiwanej przez wprowadzoną kamerę. Po zakończeniu zabiegu zakłada się szwy, które zabezpiecza się sterylnym opatrunkiem.
Artroskopię można podzielić na:
  • artroskopię przedziału tylnego z dostępem do ścięgna Achillesa uzyskanym od strony pięty;
  • artroskopię przedziału przedniego z dostępem od strony palców stopy.

Rehabilitacja po zabiegu

Do artroskopii stawu skokowego, należy zacząć przygotowywać się około dwa tygodnie przed jej przeprowadzeniem. Pacjenci zwykle są proszeni o wykonanie następujących badań: morfologii, prób wątrobowych, EKG, poziomu elektrolitów i cukru, oraz zdjęcia rentgenowskiego klatki piersiowej. Jeżeli pacjent leczy się przewlekle, konieczna będzie konsultacja ze specjalistą, który może zlecić dodatkowe badania. Ponieważ przed zabiegiem podaje się znieczulenie, konieczna jest też krótka konsultacja z anestezjologiem. Wykluczy on wszelkie przeciwwskazania, wybierze odpowiednią metodę znieczulenia, odpowie na wszystkie pytania związane ze znieczulaniem. Na operacje należy zgłosić się na czczo, niezalecane jest także picie znacznej ilości płynów na krótko przed operacją.

Jak przygotować się do zabiegu?

Marzeniem każdej kobiety jest idealnie gładka skóra. Niestety, często zdarzają się na niej przebarwienia, pozostałości po trądziku, wiotkość. Ponadto, wraz z wiekiem, pojawiają się na niej zmarszczki, traci ona elastyczność i staje się przesuszona. Można temu jednak skutecznie zapobiec, korzystając z serii zabiegów mezoterapii igłowej.